Archief van
Auteur: Dennis Hilgers

Prostitutie in Nederland

Prostitutie in Nederland

Slapen boven de bordelen, zwartwerken en twijfel over (on)vrijwilligheid. Dat is de realiteit van de rosse buurt in Leeuwarden, volgens meerdere bronnen het ‘afvoerputje’ van de prostitutiesector van Nederland.

De afgelopen weken heb ik voor Nieuwsuur een viertal onderwerpen gedraaid over prostitutie in met name het noorden van het land. Behalve veel rijden was het ook weer fijn werken met Judith Pennarts en Lune van der Meulen. Veel mensen willen in deze items niet met hun gezicht in beeld en daarom was er keer op keer voor mij weer de fijne uitdaging om de dames onherkenbaar te draaien. Een enkele keer heb ik zelf gefigureerd als potentiële klant, dus let goed op! Vanavond om 21.30 uur op NPO2 en de andere drie delen volgen de komende dagen (als het niet te onrustig wordt in het midden oosten).

Bekijk de items: hier, hier en hier.

Iran

Iran

“Jongens, het bureau belde me en vroeg me jullie dit bericht door te geven. Er is een nieuwe verordening afgegeven door de politie die activiteiten van buitenlandse journalisten verbiedt. Ze zeiden dat jullie heel, heel voorzichtig moeten zijn, ga niets buiten filmen. Voor het interview morgen met het zieke meisje, spring in de auto, film niets buiten en ga bij aankomst ongezien naar binnen. Laat je gezicht nergens zien.”

Uitzicht hotel.

Bericht van onze Iraanse begeleider, want ik ben weer in Iran geweest. Voor mij was het de vierde keer. De vorige keren was ik met Jan Eikelboom. Met Jan heb ik twee keer de verkiezingen verslagen en we hebben vijf jaar geleden een serie gedraaid over de stand van zaken op dat moment. Dieptepunt waren de verkiezingen in 2009 toen Jan en ik Iran werden uitgezet omdat er totale paniek uitbrak na de verkiezingen en wij niets meer mochten filmen.

Oorlogsmuseum Teheran.

Dit keer ben ik met Rudy Bouma naar Iran geweest. We gingen voor een aantal algemene verhalen zoals de sancties en vrouwenrechten. Iran is een islamitische dictatuur. Dat houdt in dit geval in dat er allemaal regeltjes zijn waar de bevolking last van heeft en zich eigenlijk liever niet aan wil houden. Regeltjes hebben we hier in Nederland natuurlijk ook. Snelheidslimiet, belasting betalen, niet roken binnen, niet discrimineren noem maar op. Als je die regeltjes in Nederland overtreedt dan krijg je een bekeuring en is het klaar.

In Iran gaat het anders. Je moet vooral niet openlijk kritisch zijn over het bewind. Vrouwen moeten in het openbaar een hoofddoek dragen en mogen niet dansen in het openbaar. Vrouwen mogen niet solo zingen op een podium en het drinken van alcohol is al helemaal uit den boze. Je mag in Iran grote gedeeltes van het internet niet bekijken, zoals facebook en twitter maar ook veel buitenlandse websites zijn afgesloten. Als je afwijkt van deze regels en iemand ziet dat en geeft het door, dan ben je de sjaak. Het vervelende is dat je niet weet wie je kan vertrouwen. Iedereen in je omgeving is een potentiële verklikker. Dus je buurman, een toevallige voorbijganger, de taxichauffeur, het kamermeisje, iemand in het publiek bij een optreden, een willekeurige politieagent op straat, iedereen kan een verklikker zijn. In Iran kan je elkaar niet vertrouwen en dat voel je de hele tijd.

Met die gedachte steeds in mijn achterhoofd loop ik samen met Rudy in Iran rond. Zodra je het vliegtuig uitstapt maak je onderdeel uit van het systeem van wantrouwen en doe je er aan mee. Je haalt je de gekste dingen in het hoofd. Zitten er camera’s en microfoons ingebouwd in onze hotelkamer, worden we telefonisch afgeluisterd, zouden ze inbreken op onze laptop en die leegtrekken en kopieren. Als we van de kamer af zijn wordt het materiaal dat wij gedraaid hebben dan bekeken door de geheime dienst en ligt het materiaal sowieso wel veilig op onze kamer. Worden we de hele dag achtervolgd? Allemaal dingen die misschien niet gebeuren maar misschien ook wel. Je bent dus de hele tijd op je hoedde. Dus, laptops en gedraaide schijven verstoppen we. Backups maken van het materiaal en die verstoppen we weer ergens anders.

Alles wat we willen draaien dat moet vooraf gemeld worden bij “het bureau” dat steeds toestemming voor alles moet geven. Als we naar een park willen om mensen te interviewen dan hebben we toestemming nodig. Gaan we naar een museum, dan ook eerst toestemming vragen. Interview met een deskundige, eerst toestemming. En zomaar iets gaan filmen zonder toestemming, tsja, dat is lastig in Iran. Want wat zou er eventueel kunnen gebeuren als je je niet aan de regels houdt, ik weet het niet…

We zaten in een prachtig hotel in noord Teheran. Uit mijn hotel kamer keken we uit op de hoge bergen met besneeuwde toppen. Op google maps had ik al gezien dat er aan de linkerkant van mijn uitzicht ergens een gevangenis zat. Ik was benieuwd en heb eens gekeken op wikipedia wat voor info er te vinden was. Iraanse gevangenissen zijn anders dan de Nederlandse gevangenissen constateer ik als ik op Wikipedia kijk. In de Evin gevangenis, schuin tegenover ons hotel, zitten 1500 mensen gevangen. Het gaat vooral om mensen met een andere politieke opvatting en journalisten met een andere mening. Mensen worden soms geëxecuteerd, vrouwen worden voor de zekerheid eerst verkracht zodat ze na hun dood niet per ongeluk als maagd richting hemel gaan maar dankzij de verkrachting rechtstreeks naar de hel. Als je niet wordt opgehangen dan word je eenzaam opgesloten in een cel van ongeveer 1,80 m bij 2 meter met alleen een raam in het plafond. 

Met deze info in mijn achterhoofd is het anders werken dan thuis. In Nederland film je gewoon wat je ziet en als iemand er moeilijk over doet dan zeg je dat je op de openbare weg staat en dat het daarom mag. In Iran werkt dat dus anders.

De eerste zes dagen was het prima werken in Iran. Ondanks de strenge regels konden we bijna alles doen wat we wilden. Wat me opviel was dat als we iemand interviewden er naar mijn gevoel eerlijk en oprecht werd geantwoord. Dus als het bijvoorbeeld ging over een medicijntekort dan werd niet de schuld gegeven aan de sancties van Trump, maar stak men de hand in eigen boezem en werd er verteld dat het de schuld was van het bewind in Iran en pas daarna dat de sancties van de VS het al bestaande probleem groter maakten.

Dak Teheran

Op vrijdag werden uit het niets de benzineprijzen verdriedubbeld. Iedereen had het erover. De nieuwe prijzen, zo’n 30 eurocent per liter, zijn voor ons een lachertje, maar voor de Iraniërs gaat het om heel veel geld. Een Iraans maandinkomen is een fractie van wat wij hier verdienen. Op Instagram waren in de loop van de dag wat beelden te zien van mensen die elders in het land in opstand kwamen. Wij hebben Iraniërs geïnterviewd bij benzinepompen en zijn langs geweest bij een aantal taxichauffeurs die helemaal niet blij waren. In de loop van de dag werd het internet steeds langzamer en de volgende dag was het volledig plat gelegd. Dus geen facebook of instagram meer, ook niet via VPN. Maar ook geen Whatsapp, email of facetime. Communiceren was bijna niet meer mogelijk want ook telefoneren en sms werkte bijna niet meer.

Op dat moment waren we dus verstoken van actueel nieuws. Je kan zelf een paar honderd meter om je heen kijken maar wat er achter je horizon gebeurt dat weet je niet. We hadden ook nog de pech dat het weer was omgeslagen. Was het op vrijdag nog 15 graden, op zaterdag lag er een dik pak sneeuw en was Noord Teheran afgesloten van de rest van het land. De wegen stonden massief vast met wegglijdende auto’s, mensen konden niet meer voor of achteruit. Waarschijnlijk waren Rudy en ik één van de weinige, zo niet de enige, buitenlandse journalisten in Iran, maar we wisten door het gebrek aan internet niet wat er gaande was. Het werd ons op zaterdag streng verboden om nog iets te filmen en daarnaast was het ook onmogelijk om materiaal te verzenden via het internet naar Nederland. Het deed me denken aan 2009, de verkiezingen in Iran. Ook toen was het internet weg maar konden we vanwege de aanwezigheid van Associated Press in verband met de verkiezingen alsnog materiaal via de satelliet verzenden naar Nederland. Dat was nu niet mogelijk.

Perskaart

Omdat ons visum en de persvergunning afliep zijn we op zondag richting vliegveld gegaan om naar huis te gaan. Het voelt niet lekker om als cameraman en verslaggever een land te moeten verlaten waar juist heel veel nieuws te halen valt. Natuurlijk kan je gewoon tegen de regels in blijven en je ding doen, maar het vooruitzicht op een plekje in de Evin gevangenis geeft mij niet de juiste motivatie om dat te doen.

Hieronder het item YouTube item.

Hieronder kan je de drie items zien die we gedraaid hebben.

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2313275-de-onzekere-toekomst-van-de-irandeal-de-situatie-is-explosief.html

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2312548-iran-strijdt-tegen-westerse-invloeden-zingende-vrouwen-zijn-haram.html

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2311833-onrustig-iran-lijdt-onder-economische-sancties.html

Nazidesign!

Nazidesign!

Vorige jaar oktober ben ik met Jan van Loenen, verslaggever Nieuwsuur, Timo de Rijk, directeur van het Design Museum Den Bosch en Almar Seinen, Nazi deskundige, naar München geweest om daar in archieven op zoek te gaan naar design uit de Nazitijd.

In München, de toenmalige hoofdstad van het Derde Rijk, daalden wij af in depots waar zelden iemand komt. De stukken die daar liggen opgeslagen krijgt het publiek nooit te zien, omdat het in Duitsland te gevoelig ligt. Zo’n tentoonstelling zouden de Duitsers dus zelf ook niet snel maken.

Timo de Rijk kijkt mijn beelden terug.

In het Haus der Kunst is na de oorlog heel veel, wat met de nazi’s te maken had, overhaast in de kelders van het gebouw neergeplempt om er maar van af te zijn. Schilderijen, bordjes, tafels met Nazi symbolen, je kan het zo gek niet bedenken. Deur dicht en weg is het, dachten ze waarschijnlijk. Timo en Almar trokken die deuren weer open. Geweldig indrukwekkend om te zien wat je dan tegenkomt en bovendien erg leuk om te filmen.

Op dezelfde dag waren we in een archief waar het vol stond met kasten met boeken en kranten uit de jaren 40. Niet alleen in het Duits, maar ook Nederlandse kranten. De telegraaf die berichtte over wel of geen oorlog, maar ook boeken waarin beschreven werd wat voor soort joden er allemaal zijn en hoe je ze herkent.

De Telegraaf vlak voor de oorlog begon.

Een paar uur later waren we op een plek waar ze honderden posters en affiches hadden liggen uit de Nazitijd. In nieuwstaat. Ze dachten er goed over na hoe ze hun boodschappen brachten. Die boodschappen daar gaat het hier niet om maar wel over hoé ze de boodschappen brachten en daar hadden ze heel goed over nagedacht!!!

Jan en ik zijn een paar dagen geleden naar het designmuseum in Den Bosch geweest waar ze de definitieve tentoonstelling aan het inrichten waren. Ik ga bijna nooit privé terug naar een tentoonstelling waar ik voor mijn werk ben geweest maar dat ben ik dit keer wel van plan. Heel bijzonder om te zien en ik raad iedereen aan om te gaan kijken.

Na een dag speuren wordt er geproost.

Zie het item hier terug.

Voor Nieuwsuur de nacht in.

Voor Nieuwsuur de nacht in.

De afgelopen tijd heb ik samen met Linda en Marcel vier repo’s gedraaid over nachtwerk in Nederland.

We zijn een nacht meegeweest naar Tata steel, een verpleegkundige, een taxichauffeur en mannen in de schoonmaak. Allemaal pittige nachten maar wel heel bijzonder om mee te maken!!!!!

Zie hier de repo’s.

Met Marcel bij Tata steel.
“De 11 StedenTocht organisatie een jaar lang gevolgd.”

“De 11 StedenTocht organisatie een jaar lang gevolgd.”

Documentaire: “Altijd klaar voor de Tocht”.

“Hoi Dennis, ik wil een jaar lang de organisatoren van de 11 StedenTocht gaan volgen voor een groot item voor Nieuwsuur. Misschien wordt het zelfs wel een documentaire. Het gaat om de voorbereidingen midden in de zomer van rayonhoofden, bestuursleden en anderen. Want de 11 StedenTocht wordt ieder jaar weer, het hele jaar door, voorbereid door een grote groep mensen. Wil jij dat draaien?”, vroeg Hans Kema mij een jaar geleden.

Finish op de Bonkefaert met Hans.

Toen Hans mij die vraag stelde, bedacht ik direct dat het mij zo goed als onmogelijk leek dat er ooit nog zo’n Tocht zou komen. Het wordt ieder jaar warmer en daar komt bij dat er al heel lang geen 11 StedenTocht meer is geweest. Het leuke is dat ik daar nu, een jaar later, anders over denk. Dat komt omdat ik het afgelopen jaar flink wat dagen ben opgetrokken met mensen die wél geloven in nog een nieuwe 11 StedenTocht.

Haventje bij het Slotermeer, januari 2019.

In het afgelopen jaar ben ik een stuk meer te weten gekomen over het klimaat. We zijn langs geweest bij het KNMI en ik heb kennis gemaakt met “De Pluim”, die tot op dat moment onbekend voor mij was. Als je je bezig houdt met de 11 StedenTocht dan kijk je als het wat kouder wordt dagelijks naar deze pluim. Het is een lange termijn voorspelling voor onder andere de temperatuur. Als de pluim de goede kant op buigt dan kunnen de ijsmeester na overleg met het KNMI, het waterschap en de friesche ijsbond de gemalen laten stil zetten zodat de ijsgroei sneller gaat.

De Pluim – KNMI

Het is tegenwoordig warmer en het weer is grilliger dan vroeger. Er zijn meer extremen en van die extremen daar moeten de organisatie het van hebben. Tien dagen flinke vorst en de Tocht kan er zijn. Deze vorst komt met een noord-oostenwind uit de richting van Rusland. Daar zit de extreme kou en het is dus een kwestie van de temperatuur daar in de gaten houden en wachten op die noord-oosten wind.

Onderweg met rayonhoofd Balk en Hans op het Slotermeer. Zomer 2018

Je kan het zelf niet verzinnen wat er allemaal moet worden voorbereid. Je moet het zelf meemaken of de docu kijken die Hans en ik hebben gemaakt. Hans legde het mij een jaar geleden ongeveer zo uit.
“Die rayonhoofden zijn het hele jaar door bezig met het in stand houden van kluuntrappen, het werven van vrijwilligers, het checken of er in vergunningen voor nieuwe bruggen wel rekening voldoende wordt gehouden met de Tocht en er zijn natuurlijk portofoon-oefeningen”. Ik heb het allemaal meegemaakt en nog veel meer!

Uitgezonden op:
-donderdag 7 februari 22.00 uur NPO 2, Nieuwsuur
-vrijdag 8 februari 19.45 uur NPO 2, NTR Docu: “Altijd klaar voor de Tocht”.

Boeren en jagers verzetten zich tegen de komst van de wolf, Nieuwsuur

Boeren en jagers verzetten zich tegen de komst van de wolf, Nieuwsuur

Eindelijk weer eens met Jan Eikelboom op pad. In het verleden was het meestal Teheran dat we bezochten, maar tegenwoordig blijft Jan wat dichterbij huis. En dus op zoek naar de wolf, want die wordt de laatste tijd regelmatig gesignaleerd in ons land.

Wolven zie en hoor ik meestal in Artis, dat ze nu ook in Nederland rond lopen klinkt best spannend. De boswachter waarmee we op pad zijn geweest in het oosten van het land is enthousiast. Wolven zijn natuurbeesten en dat ze nu vanuit Duitsland onze kant opkomen daar is ze blij mee! Er wordt aan de hand van “drol-vondsten” precies bij gehouden hoe de wolven zich voortbewegen door Nederland.

Wolven trekken door het land op zoek naar een plek om zich te vestigen. Tijdens deze reis laten ze naast drollen ook dood vee achter. Want ook een wolf moet eten. Dus als hij tijdens zijn trek een schaap ziet lopen dan neemt ie zo’n schaap te grazen. Normaal gesproken zou de rest van zo’n kudde schapen snel wegrennen voor de boze wolf maar dat is in Nederland best lastig. Schapen staan op een weiland met een hek of slootjes eromheen. Dus de schapen kunnen niet weg. In de vrije natuur zou het niet gebeuren maar op een weiland wel. De wolf pakt een tweede, derde en vierde schaap en bijt er uiteindelijk meer dan dertig dood. Het gevolg is natuurlijk een boze boer. “Doodschieten die wolven!”

Is dit nou de schuld van de wolf of niet. Honden zijn eigenlijk nog veel erger, want er zijn duizenden en duizenden schapen die per jaar sterven door loslopende honden. Die honden schieten we niet af, daar is ook geen discussie over want de verzekering van het baasje van de hond vergoed ruimschoots de geleden schade.

Een hoop dilemma’s dus met het verschijnen van tot nu toe drie wolven. Het was weer fijn werken met Jan!!!

Milena…

Milena…

Het is minimaal zes jaar geleden dat Mirjam Bartelsman een nieuwe talentje meenam richting Nieuwsuur. Haar naam was Milena. Ze was super fanatiek, 24/7 beschikbaar en zelfs diep in de nacht nog actief op whatsapp. De altijd enthousiaste berichtjes bleven binnenkomen. Dit is het moment geweest dat ik de “niet storen” functie op mijn telefoon heb geactiveerd. Geen geluiden meer tussen 22.00 uur en 07.00 uur!

met Mirjam en Milena.

Mirjam en Milena waren in die tijd een duo. Ze maakten samen het ene item na het andere en meestal ging ik mee. We hebben geweldige verhalen gemaakt en voor Milena was niets te gek. Altijd tot laat op de redactie, maar de volgende ochtend wel weer helemaal fit. Als we vandaag de dag draaien dan komen altijd weer dezelfde verhalen naar boven uit de tijd van Mirjam die tegenwoordig met pensioen is. Krom van het lachen liggen we dan en die verhalen zijn niet geschikt voor mijn website.

Milena als stagiaire

Tot een half jaar geleden was het contact met Milena wat minder omdat ze in Den Haag zat. Maar hoe leuk is het dat ze nu weer in Hilversum op de redactie zit en daar haar eigen verhalen maakt!!! Haar come back zal niet veel mensen zijn ontgaan want haar eerste twee verhalen hebben flink wat stof doen opwaaien. De eerste repo betrof één hele en twee halve uitzending van Nieuwsuur over de financiering van Nederlandse moskeeën door Saudi-Arabië en Koeweit. Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft deze informatie jarenlang geheim gehouden.

We zijn over een langere periode flink wat keren op pad geweest om alle interviews voor dit item te draaien. Toen ze me tijdens de eerste draaidag vertelde waar het over ging had ik nog niet in de gaten dat het zo’n groot verhaal was. Maar naar mate de uitzenddatum dichterbij kwam werd dat steeds duidelijker. Op de dag van uitzending las je het overal!!!

NRC

Milena werd overal geprezen, fantastisch gedaan vond iedereen. Maar als je met zo’n topverhaal komt dan zou het heel goed kunnen dat je volgende verhaal wat minder is en daarom tegenvalt. Niets bleek minder waar want een paar maanden geleden appte ze me weer.

Een paar dagen later zaten we in de auto en vertelde ze me waar het over ging. Ik had weer niet direct in de gaten dat het zo’n groot verhaal was. We hebben flink wat interviews gedraaid en een aantal geinterviewden hadden het zichtbaar moeilijk. Ondertussen ben ik nog op vakantie geweest en hebben collega’s van mij ook nog iets gedraaid. Niet lang na mijn vakantie zou de uitzending zijn. Er moest nog veel gedaan worden in de montage en de tijdsdruk was best hoog. Midden in de nacht hebben we toen nog gestileerde “werkshots” gedraaid ergens in het NOS gebouw. Leuk zijn dat soort momenten, dat doet me dan weer denken aan Mirjam, die was ook vaak nogal adhoc bezig.

Werkshots.

De eerste, van drie uitzendingen was op maandag. Het was de opening van het acht uur journaal en de dag erna stond het in alle kranten. Kamervragen werden gesteld en het debat met Blok moet nog komen. Wat een held die Milena, alweer zo’n super onderwerp zelf bedacht, uitgezocht en gemaakt!

Trouw

Volgende keer weer graag 🙂

De items zie je hier en hier.

#18in2018

#18in2018

Ze werden geboren in het jaar 2000 en staan bekend als de generatie Z. Ze maakten de economische crisis mee en de aanslagen in New York (ze waren 1) en Parijs (als 16-jarige). Nieuwsuur volgde tien jongeren die aan de hand van verschillende thema’s zelf een beeld schetsen van hun generatie.

Samen met Yvonne Roerdink en Moira Veenhof  ben ik alle jongeren langs geweest. De opzet was om allemaal verschillende jongeren te vinden. Man, vrouw, rijk, arm, hoge opleiding, lage opleiding, wit, bruin, wel gelovig, niet gelovig. En juist dat was zo goed gelukt, iedere 18 jarige die we bezochten was anders dan de andere.Steeds als we de deur achter ons dicht trokken en in de auto stapten dan keken we elkaar aan en zeiden, “Yes, weer zo’n goeie”.

Het waren sowieso vijf fijne dagen. Werken in de zomer met de korte broek aan en honderden kilometers rijden naar alle uithoeken van Nederland dat doe ik met veel plezier. En dan nog twee van die fijne collega’s erbij, zo wil ik iedere dag wel werken 🙂

We draaiden twee tot drie 18 jarigen per dag en zijn in totaal vijf volle dagen op pad geweest met als resultaat een serie van vijf delen. De drone én een GoPro waren ook steeds mee en deze hebben veel toegevoegd aan deze serie!!!

Wat mij betreft op naar de volgende serie, “19 in 2019”!

Alle items bekijken doe je hier!

 

 

Een zuid Koreaans eiland op een steenworp afstand van Noord Korea.

Een zuid Koreaans eiland op een steenworp afstand van Noord Korea.

Over een paar dagen zitten Donald Trump en Kim Jong-un dan toch tegenover elkaar in Singapore. Nergens zijn de verwachtingen over de top hoger dan op het Zuid-Koreaanse Yeonpyeongdo. Het eiland werd acht jaar geleden nog vanuit Noord-Korea beschoten met raketten.

Onderweg naar het Zuid-Koreaanse Yeonpyeongdo.

Er wonen weinig mensen op dit eiland en ze leven bijna allemaal van de visserij. Als Gert Jan en ik met de hoge snelheidsboot, na een reis van ruim twee uur, op het eiland aankomen, dan ruik je het meteen. Vis, vis en nog eens vis.

Op de boot zaten bewoners, een paar Koreaanse toeristen maar ook een peloton soldaten. Want op Yeonpyeongdo wonen vooral veel militairen. Het eiland werd acht jaar geleden aangevallen door de Noord Koreanen en er werd natuurlijk meteen teruggeschoten. De getroffen gebouwen zijn in dezelfde staat als direct na de aanval. Er is wel een mooi afdakje overheen gezet zodat de regen de puinhopen met rust laat en iedereen goed kan bekijken wat de Noord Koreanen hebben aangericht.

Chinese schepen op de grens van noord en zuid Korea.

Als je over het eiland wandelt of rijdt dan valt het niet direct op. Maar als je beter kijkt dan zit er in ieder heuveltje een bunker en staan er in ieder dal militaire complexen en veel artillerie. Het eiland is vergeven van de militairen.

Fantastisch eten in dit land.

Het is bijzonder om te zien hoe makkelijk de bevolking met deze militaire aanwezigheid omgaat. Het is net zoals bij ons, wij leven onder de zeespiegel maar zijn aan het idee gewend. In zuid Korea hetzelfde. Seoul en Yeonpyeongdo liggen vlakbij Noord Korea waarmee ze officieel in oorlog zijn en dus is er continue een militaire dreiging waar buitenstaanders bang voor zijn maar waar de bevolking helemaal aan gewend is. In Seoul lachen ze erom maar op dit eiland ervaart de bevolking dagelijks de spanning.

Seoul

Bekijk de repo hier.