Achter de schermen, draaien in de VS voor Nieuwsuur.

Achter de schermen, draaien in de VS voor Nieuwsuur.

“TRINGGGGG”.
Het is tien uur in de ochtend in Cartersville, Georgia USA. We bellen aan bij een witte Amerikaanse doorsneewoning waarvan je er onderweg heel veel tegenkomt.
Niemand geeft thuis…

Ik ben voor Nieuwsuur op pad met Eelco Bosch van Rosenthal in de Verenigde Staten in aanloop naar de verkiezingen. We draaien een aantal reportages die in Nederland gemonteerd worden en in oktober worden uitgezonden. We reizen in ruim twee weken tijd per auto zo’n 4000 kilometer van Miami, via zeven verschillende hotels, naar New York.

We zijn die ochtend bijtijds uit Atlanta vertrokken en maken onderweg een tussenstop in Cartersville in Georgia. Het is een klein plaatsje van iets meer dan 15.000 inwoners.

Eelco belt nog een keer aan en stuurt vervolgens een sms naar Joey dat we er zijn. We hebben om tien uur afgesproken en zijn precies op tijd voor de afspraak met deze 30 jarige inwoner van Cartersville. Hij reageert niet op de bel. We zijn bang dat hij niet thuis is. Eelco drukt nogmaals, maar nu langdurig, de deurbel in maar er komt geen teken van leven uit de woning.
We hebben iets van twee uur uitgetrokken om bij Joey te gaan draaien. Dat is niet heel lang, dus ik ga vast wat shots maken van het huis, die komen sowieso goed van pas in de montage.
Ondertussen loopt Eelco, bellend naar Joey, langs de schutting van de tuin, hopend op een teken van leven.

Op de oprit van het huis staat een oude pickup truck. Dit soort wagens zie je vaak in Amerikaanse speelfilms uit de jaren 50. Er staat een Amerikaanse brievenbus voor het huis, de witte villa ziet er een beetje verwaarloosd uit.

Huis van Joey.

Ik loop al wat langer mee in dit vak dus ik weet precies hoe het gaat. We hebben een afspraak bij iemand voor een interview. Samen met een verslaggever kom je aan bij degeen die geïnterviewd gaat worden, je begroet elkaar en er volgt een kort gesprekje. Soms wordt er een kopje koffie aangeboden en gaan we even zitten.
Bij aankomst kijk ik altijd al rond wat de situatie is. Wat zou een geschikte plek kunnen zijn voor een interview. Als je bijvoorbeeld bij een advocaat bent dan is de keuze meestal erg beperkt. Doen we het interview zittend achter het bureau of juist voor het bureau. Dat laatste is meestal mooier omdat je dan meer achtergrond hebt. De gang is soms ook een optie, maar dan heb je vaak weer herrie van andere aanwezigen in het pand.
Iemand interviewen in een kantoorachtige setting is niet het allerleukst voor een cameraman. Visueel kan je niet veel kanten op ook al weet ik er met een paar lampjes vaak best vaak nog iets van te maken.

Als het interview klaar is dan zijn er altijd nog, “wat shots nodig om er TV van te maken”. Deze shots zijn ook erg handig om een voice-over onder kwijt te kunnen of het interview te kunnen snijden. Wat nog veel fijner is dat zijn scenes waarin, “iets gebeurt”.
Kortom, als het interview klaar is dan kom ik in actie. Vaak duurt het interview langer dan gepland en is er nog maar weinig tijd voor de extra shots. Ik probeer tijdens een interview alvast te bedenken wat ik nog kan “maken” aan shots en welke scenes we nog kunnen draaien in de tijd die nog over is. Altijd lastig, want je wilt natuurlijk creatief zijn. Iets doen wat andere collega’s nog niet hebben gedaan. Dat laatste heb ik bij de advocaat allang geleden opgegeven.

-Totaalshot advocaat de kamer binnen laten lopen en gaan zitten achter het buro.
-Close handen op toetsenbord.
-Shot ogen over het beeldscherm heen.
-Close shot van de muis die bewogen wordt.
-Over shoulder van het scherm met een toepasselijke tekst.
-Een rapport dat wordt opengeslagen en misschien nog even bellen.
Veel uitdagender is bijvoorbeeld een boer, kok, schilder of vrachtwagenchauffeur. Een interview doen al rijdend op de trekker of tijdens het schilderen. Een scene met de kok die groenten snijd, vlees aanbraadt en met een beetje geluk hou je er zelf nog een lekkere maaltijd aan over.

Nu weer terug naar Joey. Na een minuut of twintig bellen, aankloppen en rammelen aan deur horen we wat gestommel. De deur gaat open en Joey begroet ons. Hij had tot vroeg in de ochtend gewerkt, slechts twee uur geslapen en vervolgens de bel niet gehoord.
We gingen naar binnen en liepen door het huis, het was een puinhoop. Vervolgens de tuin in en daar een plekje uitgezocht waar we konden gaan zitten voor het interview. Joey zat in de zon en de achtergrond was donker. Te donker. Door het grote contrast was de achtergrond bijna helemaal zwart. Een beter plek kon ik op dat moment niet bedenken en we hadden al weer flink tijd verloren. Dus ik heb het shot lekker close gehouden dan blijft er weinig achtergrond over.

Terwijl Eelco bezig was met het interview bedacht ik achter mijn camera de openingsscene. Dit was visueel 1000x beter dan een advocatenkantoor. Die auto en het huis inspireerden me. Eigenlijk stelde die scene die ik bedacht niet veel voor. Ik besloot Joey zijn huis uit te laten lopen, naar zijn auto te gaan, om vervolgens zijn motor olie te checken en dan de auto te starten en weg te rijden. De uitdaging voor mij is om zo’n scene op te delen in verschillende shots zodat je de scene in de montage “lekker vlot” in elkaar kan zetten.
Dus ik bedacht:
-Shot trap waar Joey afloopt.
-Totaal huis met auto waarin Joey deur auto openmaakt.
-Close shot motorkap die opentikt.
-Totaaltje teruglopen naar voren.
-Laag shot motorkap die door Joey wordt opengetrokken.
-Close shot pijlstol uit motortrekken.
-Closeshot gezicht Joey die oliepijl bekijkt.
-Shot instappen in auto.
Dat laatste shot draaide ik terwijl ik op de bijrijdersstoel zat. Toen Joey instapte viel het me op dat de auto erg gammel was. De hendels om de ramen te bedienen waren weg. Het was een grote puinhoop en de auto was gewoon erg verwaarloosd en oud. Ik maakte een close shot van het contactslot en vroeg Joey om de wagen te starten. Joey stak het sleuteltje in het contact en draaide hem om. De camera liep en ik verheugde me op het rauwe geluid van de startende motor. Ik verwachtte een hoop herrie maar ik hoorde, “klik”.
Er gebeurde verder niets. Joey keek me aan en ik zag wat zweetpareltjes ontstaan op zijn voorhoofd. Sleutel eruit en er weer in, Joey draaide….
“klik”.

Dit ging niet volgens mijn plan. De accu was leeg en de auto wilde niet starten. Weg scene en weg item, want Joey had bijna geen tijd meer over omdat hij een andere afspraak had.
Joey gaf niet op. Hij haalde de handrem van de auto af en stak zijn linkervoet uit het portier waarmee hij de auto achteruit ging duwen. Hij probeerde een beetje snelheid te maken om vervolgens de auto op die manier te starten. Hij liet de koppeling opkomen, de auto schokte en stond vervolgens stil.
Waar is Eelco, dacht ik.
Misschien kan hij even duwen. Ik keek door het raam en Eelco was druk aan het bellen in onze eigen auto.
Als ikzelf zou gaan duwen en de auto zou starten dan was de continuïteit tijd weg en zou het lastig worden in de montage. Maar zonder starten hadden we ook niks.
Ik stapte de auto uit en zette de camera aan de kant. Ik duwde met al mijn kracht de auto naar achteren en toen de wagen wat snelheid had liet Joey de koppeling los. De auto schokte en haperde en vervolgens sloeg de motor aan. De auto stond nu midden op de weg, dus het shot dat Joey achteruit wegreed van zijn oprijlaan, had ik niet. Ik vroeg Joey weer naar voren te rijden en op mijn teken naar achter te rijden.
“YES’, riep ik. De camera liep en Joey reed achteruit.
“STOP”, riep ik.
Ik rende naar Eelco, die nog zat te bellen.
“We gaan rijden, rij jij achter ons aan”, vroeg ik.
“Prima, zorg jij ervoor dat Joey vertelt dat hij is opgegroeid in de caravan waar jullie nu heenrijden?”
“Doe ik”, zei ik.
Ik stapte bij Joey in. Hij draaide aan het stuur en we reden weg.

We zijn nu een week of drie verder. Na het draaien had Eelco zijn bedenkingen over dit portretje van Joey, wellicht iets voor YouTube, vertelde hij me. Maar toen ik hem onlangs weer sprak vertelde hij dat het portretje in de montage toch best wel leuk was geworden.
Toen ik gisteren het eindresultaat in de uitzending zag was ik blij verrast. De editor, Peter Paul Klaus (die samen met Eelco het item monteert), had het niet beter kunnen doen. Dan is het voor mij zo fijn dat het zo lekker in elkaar is gezet. Vaak net iets beter dan ik op het moment van draaien zelf bedacht had. Peter Paul Klaus, bedankt daarvoor!

Kijk hieronder het portret van Joey.

Op reis door de VS.

Op reis door de VS.

In de maanden september, oktober en november reis ik samen met Eelco Bosch van Rosenthal door de Verenigde Staten van Amerika. De afgelopen vier jaar is er hier veel gebeurd en de Corana drukt zijn stempel op het dagelijks leven van iedere Amerikaan.

Vanaf half oktober zijn onze reportages te zien bij Nieuwsuur.

Dodenherdenking op de Dam

Dodenherdenking op de Dam

Dit jaar bleef vanwege de Corona maatregelen de Dam leeg tijdens de dodenherdenking. De koning, de koningin, de burgemeester en de premier waren de enige die zich op de Dam mochten bevinden. En dan natuurlijk een handjevol cameramensen, fotografen en verslaggevers.

Vlak voor de herdenking op de Dam.

Kysia Hekster en ik waren vorige maand mee met de Koning naar Indonesië voor een staatsbezoek. Na afloop van dit fantastische avontuur hebben Kysia en ik afgesproken om wat vaker samen te draaien in Nederland. Dat is de afgelopen weken goed gelukt en op 4 mei was het weer raak.

Voor het NOS journaal was ik geaccrediteerd voor de dodenherdenking op de Dam. Ik was in de ochtend samen met mijn zoontje Yme al even wezen kijken op de de plek waar ik die avond zou staan. Op het balkon van Koninklijke Industrieele Groote Club zouden we voor het acht uur journaal “live” gaan dus daar zijn Yme en ik naar binnen gegaan om te checken waar de spanning zit voor de grote HMI die ik meenam en te kijken wat het uitzicht was van het balkon waarvandaan ik mijn shot ging maken. De grote lamp (HMI) was nodig omdat een gedeelte van de achtergrond die avond vol in de zon zou staan en wij op het balkon juist in de schaduw stonden. Om dat grote lichtcontrast op te heffen was er dus flink wat extra licht nodig.

Live na de herdenking met extra licht.

Voor de herdenking begon gingen we eerst live vanaf de Dam in het zes uur journaal. Alle toegangswegen naar de Dam waren toen al afgesloten en publiek werd door de politie weggestuurd. Dus alleen de duiven op de Dam en een paar cameraploegen bleven over. Toen we om zes uur live gingen voor het zes uur journaal was het helemaal stil op de Dam, op het gekoer en gevladder van de duiven na was er niets te horen. Het was een bijzondere ervaring.

Bijna Live.
Shot camera.

Tijdens de herdenking stond ik op het balkon van Koninklijke Industrieele Groote Club. Vlak na de herdenking begon het verlate acht uur journaal. Om rechtstreeks in de uitzending te komen heb ik een LiveU bij me. Een liveU is een apparaat waar ik mijn camera op aansluit en waarmee ik via 8 gecombineerde 4G-data verbindingen mijn beeld en geluid verzend naar Hilversum. Op die manier kan je dus rechtstreeks verbinding maken met de studio. De vragen die Kysia krijgt hoort ze via een oortje dat verbonden is met een telefoon.
We zaten vrijwel aan de kop van dit bijzondere, verlate, acht uur journaal waar meer dan 3 miljoen mensen naar keken.
De lamp stond aan, de LiveU werkte, de inbelverbinding voor de vragen werkte en de uitzending begon. Ik kan de vragen uit Hilversum niet horen en ik kan de uitzending niet live volgen (ook niet via mijn telefoon want dat is met te grote vertraging).

“Bijna Live”, zegt Kysia.
Ik zie haar knikken, dus dat betekent dat er een vraag wordt gesteld en dat mijn shot live is.
Er volgt een antwoord en weer een vraag. Na een tijdje rond ze af en praat naar een item toe.
Ik werp een blik op de LiveU die bij mijn voeten op de grond ligt. Ik zie een venster op het schermpje dat ik nog nooit eerder gezien heb. Iets over een error en dat het video signaal niet kan worden gecodeerd en een OK button. Ik druk op “OK” en het ERROR schermpje floept weg, ik zie dat de verbinding is gestopt. Dus ik druk op de button “LIVE” in de hoop dat er weer verbinding wordt gemaakt. Dat gebeurt ook maar ik zie dat het beeld van mijn camera in het venstertje verschijnt. En weer verschijnt de foutmelding.
“Er is iets mis”, zegt Kysia.
“Ja, de verbinding is weg”, zeg ik.
Hoe lang de verbinding al weg is weet ik dan nog niet. Na de instart zouden ze nog een keer bij ons terugkomen maar dat kan nu niet meer.
Super balen natuurlijk dat die LiveU precies op dit moment crasht. Nog nooit eerder meegemaakt.
Uiteindelijk bleek dat het beeld wegviel vrijwel aan het einde van “de live” en dat bijna niemand thuis het gemerkt heeft.
Ondanks deze tegenslag kijk ik terug op een geweldige dag en een heel bijzondere ervaring!
Je kan de uitzending hier terugkijken.

Zonder extra licht zou dit het resultaat zijn.
Eindresultaat tijdens het acht uur journaal

Prostitutie in Nederland

Prostitutie in Nederland

Slapen boven de bordelen, zwartwerken en twijfel over (on)vrijwilligheid. Dat is de realiteit van de rosse buurt in Leeuwarden, volgens meerdere bronnen het ‘afvoerputje’ van de prostitutiesector van Nederland.

De afgelopen weken heb ik voor Nieuwsuur een viertal onderwerpen gedraaid over prostitutie in met name het noorden van het land. Behalve veel rijden was het ook weer fijn werken met Judith Pennarts en Lune van der Meulen. Veel mensen willen in deze items niet met hun gezicht in beeld en daarom was er keer op keer voor mij weer de fijne uitdaging om de dames onherkenbaar te draaien. Een enkele keer heb ik zelf gefigureerd als potentiële klant, dus let goed op! Vanavond om 21.30 uur op NPO2 en de andere drie delen volgen de komende dagen (als het niet te onrustig wordt in het midden oosten).

Bekijk de items: hier, hier en hier.

Iran

Iran

“Jongens, het bureau belde me en vroeg me jullie dit bericht door te geven. Er is een nieuwe verordening afgegeven door de politie die activiteiten van buitenlandse journalisten verbiedt. Ze zeiden dat jullie heel, heel voorzichtig moeten zijn, ga niets buiten filmen. Voor het interview morgen met het zieke meisje, spring in de auto, film niets buiten en ga bij aankomst ongezien naar binnen. Laat je gezicht nergens zien.”

Uitzicht hotel.

Bericht van onze Iraanse begeleider, want ik ben weer in Iran geweest. Voor mij was het de vierde keer. De vorige keren was ik met Jan Eikelboom. Met Jan heb ik twee keer de verkiezingen verslagen en we hebben vijf jaar geleden een serie gedraaid over de stand van zaken op dat moment. Dieptepunt waren de verkiezingen in 2009 toen Jan en ik Iran werden uitgezet omdat er totale paniek uitbrak na de verkiezingen en wij niets meer mochten filmen.

Oorlogsmuseum Teheran.

Dit keer ben ik met Rudy Bouma naar Iran geweest. We gingen voor een aantal algemene verhalen zoals de sancties en vrouwenrechten. Iran is een islamitische dictatuur. Dat houdt in dit geval in dat er allemaal regeltjes zijn waar de bevolking last van heeft en zich eigenlijk liever niet aan wil houden. Regeltjes hebben we hier in Nederland natuurlijk ook. Snelheidslimiet, belasting betalen, niet roken binnen, niet discrimineren noem maar op. Als je die regeltjes in Nederland overtreedt dan krijg je een bekeuring en is het klaar.

In Iran gaat het anders. Je moet vooral niet openlijk kritisch zijn over het bewind. Vrouwen moeten in het openbaar een hoofddoek dragen en mogen niet dansen in het openbaar. Vrouwen mogen niet solo zingen op een podium en het drinken van alcohol is al helemaal uit den boze. Je mag in Iran grote gedeeltes van het internet niet bekijken, zoals facebook en twitter maar ook veel buitenlandse websites zijn afgesloten. Als je afwijkt van deze regels en iemand ziet dat en geeft het door, dan ben je de sjaak. Het vervelende is dat je niet weet wie je kan vertrouwen. Iedereen in je omgeving is een potentiële verklikker. Dus je buurman, een toevallige voorbijganger, de taxichauffeur, het kamermeisje, iemand in het publiek bij een optreden, een willekeurige politieagent op straat, iedereen kan een verklikker zijn. In Iran kan je elkaar niet vertrouwen en dat voel je de hele tijd.

Met die gedachte steeds in mijn achterhoofd loop ik samen met Rudy in Iran rond. Zodra je het vliegtuig uitstapt maak je onderdeel uit van het systeem van wantrouwen en doe je er aan mee. Je haalt je de gekste dingen in het hoofd. Zitten er camera’s en microfoons ingebouwd in onze hotelkamer, worden we telefonisch afgeluisterd, zouden ze inbreken op onze laptop en die leegtrekken en kopieren. Als we van de kamer af zijn wordt het materiaal dat wij gedraaid hebben dan bekeken door de geheime dienst en ligt het materiaal sowieso wel veilig op onze kamer. Worden we de hele dag achtervolgd? Allemaal dingen die misschien niet gebeuren maar misschien ook wel. Je bent dus de hele tijd op je hoedde. Dus, laptops en gedraaide schijven verstoppen we. Backups maken van het materiaal en die verstoppen we weer ergens anders.

Alles wat we willen draaien dat moet vooraf gemeld worden bij “het bureau” dat steeds toestemming voor alles moet geven. Als we naar een park willen om mensen te interviewen dan hebben we toestemming nodig. Gaan we naar een museum, dan ook eerst toestemming vragen. Interview met een deskundige, eerst toestemming. En zomaar iets gaan filmen zonder toestemming, tsja, dat is lastig in Iran. Want wat zou er eventueel kunnen gebeuren als je je niet aan de regels houdt, ik weet het niet…

We zaten in een prachtig hotel in noord Teheran. Uit mijn hotel kamer keken we uit op de hoge bergen met besneeuwde toppen. Op google maps had ik al gezien dat er aan de linkerkant van mijn uitzicht ergens een gevangenis zat. Ik was benieuwd en heb eens gekeken op wikipedia wat voor info er te vinden was. Iraanse gevangenissen zijn anders dan de Nederlandse gevangenissen constateer ik als ik op Wikipedia kijk. In de Evin gevangenis, schuin tegenover ons hotel, zitten 1500 mensen gevangen. Het gaat vooral om mensen met een andere politieke opvatting en journalisten met een andere mening. Mensen worden soms geëxecuteerd, vrouwen worden voor de zekerheid eerst verkracht zodat ze na hun dood niet per ongeluk als maagd richting hemel gaan maar dankzij de verkrachting rechtstreeks naar de hel. Als je niet wordt opgehangen dan word je eenzaam opgesloten in een cel van ongeveer 1,80 m bij 2 meter met alleen een raam in het plafond. 

Met deze info in mijn achterhoofd is het anders werken dan thuis. In Nederland film je gewoon wat je ziet en als iemand er moeilijk over doet dan zeg je dat je op de openbare weg staat en dat het daarom mag. In Iran werkt dat dus anders.

De eerste zes dagen was het prima werken in Iran. Ondanks de strenge regels konden we bijna alles doen wat we wilden. Wat me opviel was dat als we iemand interviewden er naar mijn gevoel eerlijk en oprecht werd geantwoord. Dus als het bijvoorbeeld ging over een medicijntekort dan werd niet de schuld gegeven aan de sancties van Trump, maar stak men de hand in eigen boezem en werd er verteld dat het de schuld was van het bewind in Iran en pas daarna dat de sancties van de VS het al bestaande probleem groter maakten.

Dak Teheran

Op vrijdag werden uit het niets de benzineprijzen verdriedubbeld. Iedereen had het erover. De nieuwe prijzen, zo’n 30 eurocent per liter, zijn voor ons een lachertje, maar voor de Iraniërs gaat het om heel veel geld. Een Iraans maandinkomen is een fractie van wat wij hier verdienen. Op Instagram waren in de loop van de dag wat beelden te zien van mensen die elders in het land in opstand kwamen. Wij hebben Iraniërs geïnterviewd bij benzinepompen en zijn langs geweest bij een aantal taxichauffeurs die helemaal niet blij waren. In de loop van de dag werd het internet steeds langzamer en de volgende dag was het volledig plat gelegd. Dus geen facebook of instagram meer, ook niet via VPN. Maar ook geen Whatsapp, email of facetime. Communiceren was bijna niet meer mogelijk want ook telefoneren en sms werkte bijna niet meer.

Op dat moment waren we dus verstoken van actueel nieuws. Je kan zelf een paar honderd meter om je heen kijken maar wat er achter je horizon gebeurt dat weet je niet. We hadden ook nog de pech dat het weer was omgeslagen. Was het op vrijdag nog 15 graden, op zaterdag lag er een dik pak sneeuw en was Noord Teheran afgesloten van de rest van het land. De wegen stonden massief vast met wegglijdende auto’s, mensen konden niet meer voor of achteruit. Waarschijnlijk waren Rudy en ik één van de weinige, zo niet de enige, buitenlandse journalisten in Iran, maar we wisten door het gebrek aan internet niet wat er gaande was. Het werd ons op zaterdag streng verboden om nog iets te filmen en daarnaast was het ook onmogelijk om materiaal te verzenden via het internet naar Nederland. Het deed me denken aan 2009, de verkiezingen in Iran. Ook toen was het internet weg maar konden we vanwege de aanwezigheid van Associated Press in verband met de verkiezingen alsnog materiaal via de satelliet verzenden naar Nederland. Dat was nu niet mogelijk.

Perskaart

Omdat ons visum en de persvergunning afliep zijn we op zondag richting vliegveld gegaan om naar huis te gaan. Het voelt niet lekker om als cameraman en verslaggever een land te moeten verlaten waar juist heel veel nieuws te halen valt. Natuurlijk kan je gewoon tegen de regels in blijven en je ding doen, maar het vooruitzicht op een plekje in de Evin gevangenis geeft mij niet de juiste motivatie om dat te doen.

Hieronder het item YouTube item.

Hieronder kan je de drie items zien die we gedraaid hebben.

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2313275-de-onzekere-toekomst-van-de-irandeal-de-situatie-is-explosief.html

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2312548-iran-strijdt-tegen-westerse-invloeden-zingende-vrouwen-zijn-haram.html

https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2311833-onrustig-iran-lijdt-onder-economische-sancties.html

Nazidesign!

Nazidesign!

Vorige jaar oktober ben ik met Jan van Loenen, verslaggever Nieuwsuur, Timo de Rijk, directeur van het Design Museum Den Bosch en Almar Seinen, Nazi deskundige, naar München geweest om daar in archieven op zoek te gaan naar design uit de Nazitijd.

In München, de toenmalige hoofdstad van het Derde Rijk, daalden wij af in depots waar zelden iemand komt. De stukken die daar liggen opgeslagen krijgt het publiek nooit te zien, omdat het in Duitsland te gevoelig ligt. Zo’n tentoonstelling zouden de Duitsers dus zelf ook niet snel maken.

Timo de Rijk kijkt mijn beelden terug.

In het Haus der Kunst is na de oorlog heel veel, wat met de nazi’s te maken had, overhaast in de kelders van het gebouw neergeplempt om er maar van af te zijn. Schilderijen, bordjes, tafels met Nazi symbolen, je kan het zo gek niet bedenken. Deur dicht en weg is het, dachten ze waarschijnlijk. Timo en Almar trokken die deuren weer open. Geweldig indrukwekkend om te zien wat je dan tegenkomt en bovendien erg leuk om te filmen.

Op dezelfde dag waren we in een archief waar het vol stond met kasten met boeken en kranten uit de jaren 40. Niet alleen in het Duits, maar ook Nederlandse kranten. De telegraaf die berichtte over wel of geen oorlog, maar ook boeken waarin beschreven werd wat voor soort joden er allemaal zijn en hoe je ze herkent.

De Telegraaf vlak voor de oorlog begon.

Een paar uur later waren we op een plek waar ze honderden posters en affiches hadden liggen uit de Nazitijd. In nieuwstaat. Ze dachten er goed over na hoe ze hun boodschappen brachten. Die boodschappen daar gaat het hier niet om maar wel over hoé ze de boodschappen brachten en daar hadden ze heel goed over nagedacht!!!

Jan en ik zijn een paar dagen geleden naar het designmuseum in Den Bosch geweest waar ze de definitieve tentoonstelling aan het inrichten waren. Ik ga bijna nooit privé terug naar een tentoonstelling waar ik voor mijn werk ben geweest maar dat ben ik dit keer wel van plan. Heel bijzonder om te zien en ik raad iedereen aan om te gaan kijken.

Na een dag speuren wordt er geproost.

Zie het item hier terug.

Voor Nieuwsuur de nacht in.

Voor Nieuwsuur de nacht in.

De afgelopen tijd heb ik samen met Linda en Marcel vier repo’s gedraaid over nachtwerk in Nederland.

We zijn een nacht meegeweest naar Tata steel, een verpleegkundige, een taxichauffeur en mannen in de schoonmaak. Allemaal pittige nachten maar wel heel bijzonder om mee te maken!!!!!

Zie hier de repo’s.

Met Marcel bij Tata steel.
“De 11 StedenTocht organisatie een jaar lang gevolgd.”

“De 11 StedenTocht organisatie een jaar lang gevolgd.”

Documentaire: “Altijd klaar voor de Tocht”.

“Hoi Dennis, ik wil een jaar lang de organisatoren van de 11 StedenTocht gaan volgen voor een groot item voor Nieuwsuur. Misschien wordt het zelfs wel een documentaire. Het gaat om de voorbereidingen midden in de zomer van rayonhoofden, bestuursleden en anderen. Want de 11 StedenTocht wordt ieder jaar weer, het hele jaar door, voorbereid door een grote groep mensen. Wil jij dat draaien?”, vroeg Hans Kema mij een jaar geleden.

Finish op de Bonkefaert met Hans.

Toen Hans mij die vraag stelde, bedacht ik direct dat het mij zo goed als onmogelijk leek dat er ooit nog zo’n Tocht zou komen. Het wordt ieder jaar warmer en daar komt bij dat er al heel lang geen 11 StedenTocht meer is geweest. Het leuke is dat ik daar nu, een jaar later, anders over denk. Dat komt omdat ik het afgelopen jaar flink wat dagen ben opgetrokken met mensen die wél geloven in nog een nieuwe 11 StedenTocht.

Haventje bij het Slotermeer, januari 2019.

In het afgelopen jaar ben ik een stuk meer te weten gekomen over het klimaat. We zijn langs geweest bij het KNMI en ik heb kennis gemaakt met “De Pluim”, die tot op dat moment onbekend voor mij was. Als je je bezig houdt met de 11 StedenTocht dan kijk je als het wat kouder wordt dagelijks naar deze pluim. Het is een lange termijn voorspelling voor onder andere de temperatuur. Als de pluim de goede kant op buigt dan kunnen de ijsmeester na overleg met het KNMI, het waterschap en de friesche ijsbond de gemalen laten stil zetten zodat de ijsgroei sneller gaat.

De Pluim – KNMI

Het is tegenwoordig warmer en het weer is grilliger dan vroeger. Er zijn meer extremen en van die extremen daar moeten de organisatie het van hebben. Tien dagen flinke vorst en de Tocht kan er zijn. Deze vorst komt met een noord-oostenwind uit de richting van Rusland. Daar zit de extreme kou en het is dus een kwestie van de temperatuur daar in de gaten houden en wachten op die noord-oosten wind.

Onderweg met rayonhoofd Balk en Hans op het Slotermeer. Zomer 2018

Je kan het zelf niet verzinnen wat er allemaal moet worden voorbereid. Je moet het zelf meemaken of de docu kijken die Hans en ik hebben gemaakt. Hans legde het mij een jaar geleden ongeveer zo uit.
“Die rayonhoofden zijn het hele jaar door bezig met het in stand houden van kluuntrappen, het werven van vrijwilligers, het checken of er in vergunningen voor nieuwe bruggen wel rekening voldoende wordt gehouden met de Tocht en er zijn natuurlijk portofoon-oefeningen”. Ik heb het allemaal meegemaakt en nog veel meer!

Uitgezonden op:
-donderdag 7 februari 22.00 uur NPO 2, Nieuwsuur
-vrijdag 8 februari 19.45 uur NPO 2, NTR Docu: “Altijd klaar voor de Tocht”.

Boeren en jagers verzetten zich tegen de komst van de wolf, Nieuwsuur

Boeren en jagers verzetten zich tegen de komst van de wolf, Nieuwsuur

Eindelijk weer eens met Jan Eikelboom op pad. In het verleden was het meestal Teheran dat we bezochten, maar tegenwoordig blijft Jan wat dichterbij huis. En dus op zoek naar de wolf, want die wordt de laatste tijd regelmatig gesignaleerd in ons land.

Wolven zie en hoor ik meestal in Artis, dat ze nu ook in Nederland rond lopen klinkt best spannend. De boswachter waarmee we op pad zijn geweest in het oosten van het land is enthousiast. Wolven zijn natuurbeesten en dat ze nu vanuit Duitsland onze kant opkomen daar is ze blij mee! Er wordt aan de hand van “drol-vondsten” precies bij gehouden hoe de wolven zich voortbewegen door Nederland.

Wolven trekken door het land op zoek naar een plek om zich te vestigen. Tijdens deze reis laten ze naast drollen ook dood vee achter. Want ook een wolf moet eten. Dus als hij tijdens zijn trek een schaap ziet lopen dan neemt ie zo’n schaap te grazen. Normaal gesproken zou de rest van zo’n kudde schapen snel wegrennen voor de boze wolf maar dat is in Nederland best lastig. Schapen staan op een weiland met een hek of slootjes eromheen. Dus de schapen kunnen niet weg. In de vrije natuur zou het niet gebeuren maar op een weiland wel. De wolf pakt een tweede, derde en vierde schaap en bijt er uiteindelijk meer dan dertig dood. Het gevolg is natuurlijk een boze boer. “Doodschieten die wolven!”

Is dit nou de schuld van de wolf of niet. Honden zijn eigenlijk nog veel erger, want er zijn duizenden en duizenden schapen die per jaar sterven door loslopende honden. Die honden schieten we niet af, daar is ook geen discussie over want de verzekering van het baasje van de hond vergoed ruimschoots de geleden schade.

Een hoop dilemma’s dus met het verschijnen van tot nu toe drie wolven. Het was weer fijn werken met Jan!!!