Een zuid Koreaans eiland op een steenworp afstand van Noord Korea.

Een zuid Koreaans eiland op een steenworp afstand van Noord Korea.

Over een paar dagen zitten Donald Trump en Kim Jong-un dan toch tegenover elkaar in Singapore. Nergens zijn de verwachtingen over de top hoger dan op het Zuid-Koreaanse Yeonpyeongdo. Het eiland werd acht jaar geleden nog vanuit Noord-Korea beschoten met raketten.

Onderweg naar het Zuid-Koreaanse Yeonpyeongdo.

Er wonen weinig mensen op dit eiland en ze leven bijna allemaal van de visserij. Als Gert Jan en ik met de hoge snelheidsboot, na een reis van ruim twee uur, op het eiland aankomen, dan ruik je het meteen. Vis, vis en nog eens vis.

Op de boot zaten bewoners, een paar Koreaanse toeristen maar ook een peloton soldaten. Want op Yeonpyeongdo wonen vooral veel militairen. Het eiland werd acht jaar geleden aangevallen door de Noord Koreanen en er werd natuurlijk meteen teruggeschoten. De getroffen gebouwen zijn in dezelfde staat als direct na de aanval. Er is wel een mooi afdakje overheen gezet zodat de regen de puinhopen met rust laat en iedereen goed kan bekijken wat de Noord Koreanen hebben aangericht.

Chinese schepen op de grens van noord en zuid Korea.

Als je over het eiland wandelt of rijdt dan valt het niet direct op. Maar als je beter kijkt dan zit er in ieder heuveltje een bunker en staan er in ieder dal militaire complexen en veel artillerie. Het eiland is vergeven van de militairen.

Fantastisch eten in dit land.

Het is bijzonder om te zien hoe makkelijk de bevolking met deze militaire aanwezigheid omgaat. Het is net zoals bij ons, wij leven onder de zeespiegel maar zijn aan het idee gewend. In zuid Korea hetzelfde. Seoul en Yeonpyeongdo liggen vlakbij Noord Korea waarmee ze officieel in oorlog zijn en dus is er continue een militaire dreiging waar buitenstaanders bang voor zijn maar waar de bevolking helemaal aan gewend is. In Seoul lachen ze erom maar op dit eiland ervaart de bevolking dagelijks de spanning.

Seoul

Bekijk de repo hier.

Erasmus MC, een mega verhuizing.

Erasmus MC, een mega verhuizing.

Zestien jaar zijn er er in Rotterdam mee bezig geweest. De bouw van het grootste en modernste ziekenhuis van Nederland. De verhuizing van de oudbouw naar de nieuwbouw vond afgelopen week plaats en ik was er bij.

Ernst Kuipers wordt geinterviewd door Judith Pennarts

De inhoud van een ziekenhuis dat in één dag van het ene gebouw naar het andere gaat is een indrukwekkende operatie om te aanschouwen. Honderden patienten en bedden worden door verpleegkundigen door gangen geduwd, lift in lift uit. Van vervallen vierpersoonkamers naar hypermoderne één persoonskamers. Vrachtwagens komen de hele dag onder politie escorte aangereden met daarin bedden met patienten. Want er wordt ook nog even een ander ziekenhuis samengevoegd met het Erasmus. Maar ook de IC verhuist terwijl operaties gewoon doorgaan, eerst nog in de oudbouw en even later begint de volgende operatie in de nieuwbouw.

Ik heb er maar liefst zes dagen rondgelopen met Judith en we hebben drie delen gemaakt waarin we deze super verhuizing in beeld brachten. Echt heel bijzonder.

Item 1 vind je hier.

Item 2 vind je hier.

Item 3 zie je vanavond bij Nieuwsuur. (onder voorbehoud)

Wim Aloserij, Nieuwsuur

Wim Aloserij, Nieuwsuur

Een heel bijzonder item vanavond in Nieuwsuur waar ik de afgelopen twee weken een aantal keer voor gedraaid heb. Wim Aloserij, hij kroop door het oog van de naald en wist na drie concentratiekampen uiteindelijk de oorlog te overleven.

 

Wim Aloserij

Ik heb Wim maar heel eventjes meegemaakt. Een paar keer een paar uurtjes. Afgelopen dinsdagochtend zat ik in Hamburg nog met hem aan het ontbijt en hij vertelde me nog wat “ondeugende” dingetjes, over de meisjes vroeger. We hadden het over de waardeloze bedden in het hotel. Ik had slecht geslapen en hij ook.

Na het ontbijt zijn mijn collega en ik naar huis gegaan. Onderweg in de auto dacht ik nog, “die Wim gaat nog makkelijk zes jaren mee en gaat de honderd wel halen”.
Wim was een heeeele kwieke 94 jarige man.

De volgende avond voelde Wim zich niet zo lekker en ging in het hotel even op bed liggen. Een paar uur later werd hij dood aangetroffen in zijn bed.
Een portret van hele bijzondere man, vanavond in Nieuwsuur.

Bekijk het item hier.

Genomineerd voor de Storimans Tegel!

Genomineerd voor de Storimans Tegel!

En dan heb ik het over mijn derde nominatie voor de Storimans Tegel. Een keer op de derde plek, een keer op de tweede plek maar nog nooit op de eerste plek geeindigd…


Stan Storimans, een camera-collega van mij, is tien jaar geleden geleden overleden door een Russische raket die toevallig in zijn buurt neerkwam toen hij in Georgie aan het draaien was. Stan was dood en liet zijn gezin alleen achter. Verschrikkelijk.

Naar hem is deze prijs, voor ‘excellent camerawerk’ in nieuws- of actualiteitenreportages,  genoemd.

Klaar voor vertrek met de Empire Builder.

Samen met Eelco Bosch van Rosenthal reisde ik per trein voor Nieuwsuur door de Verenigde Staten om te horen hoe Amerikanen denken over één jaar president Trump. Vijfendertighonderd kilometer. Twee dagen en twee nachten in de trein. Zo lang is de reis van de Empire Builder, de drukste langeafstandsroute van het Amerikaanse spoorwegnet.

Het was een prachtige klus en het resultaat was bovenverwachting mooi!

Op 16 april wordt in de stadsschouwburg van Den Haag bekend gemaakt wie de winnaar is van de Storiman Tegel.

Meer lezen en kijken, klik hier!

Website van de Tegel 2017

Corruptie in de Oekraïne, Nieuwsuur.

Corruptie in de Oekraïne, Nieuwsuur.

Twee jaar geleden was ik met verslaggever Rudy Bouma in de Oekraïne. We maakten toen een item over corruptie in dit land en over de maatregelen die getroffen werden om deze corruptie tegen te gaan.

We zijn nu twee jaar verder. Rudy en ik zijn terug gegaan naar de Oekraïne en we spraken met het hoofd van de anti corruptie eenheid die ons vertelde dat er wel veel ontdekt wordt aan fraude maar dat er uiteindelijk heel weinig gestraft wordt. Een doorn in het oog van deze man die leiding geeft aan de anti corruptie eenheid.

Een grote vis is Roman Nazirov, het hoofd van de Belastingdienst. Hij wordt, samen met een parlementslid, verdacht van het verduisteren van zo’n 60 miljoen euro. Zijn vrouw betaalde grif de borgtocht van 3 miljoen euro. Nazirov moest vorige week nog voorkomen, maar hij traineert zijn aanklacht door te eisen dat de bijna 800 pagina’s tellende aanklacht integraal wordt voorgelezen. Omdat er maar eens per maand een hoorzitting van een uur is, kan dit zo’n twee jaar duren.

Een andere opvallende zaak is die van parlementariër Borislav Rozenblat. Hij wordt verdacht van het aannemen van bijna 300.000 dollar aan steekpenningen. Een geheim agent deed zich tegen hem voor als vertegenwoordiger van een bedrijf uit het Midden-Oosten dat amberstenen wilde delven in Oekraïne.

Ze voerde ruim een half jaar gesprekken met de politicus en legde die vast met een verborgen camera. Op de opnamen is te zien hoe de politicus grote sommen geld vraagt voor het beïnvloeden van wetgeving, het omkopen van ambtenaren en het leveren van illegaal gedolven amber.

Toen ik de laatste dag alleen terug reed naar het vliegveld, en een afslag miste, reed ik in de huurauto door de buitenwijken van Kiev. Wat een armoede zie je dan. Lege onbestrate vlaktes met daarop van die oostblok flats. Op straat veel mensen die wat waren proberen te verkopen om zo in hun levensonderhoud te voorzien. En dit was dan nog een buitenwijk van Kiev, kan je nagaan hoe armoedig het is als je verder het land intrekt. De Oekraïne, een land waar ik niet erg vrolijk van wordt maar dat wel wel indrukwekkend is om te zien!

 

Kijken dus, vanavond in Nieuwsuur.

 

Joep en Rita samen 150 jaar

Joep en Rita samen 150 jaar

Vandaag hebben Joep en Rita een feest gegeven vanwege hun gezamenlijk honderdvijftigste verjaardag. Omdat dit zo’n bijzondere mijlpaal is hebben Suus en ik een film gemaakt waarin een aantal mensen aan het woord komen die belangrijk zijn voor het “jarige” stel.

De feestvarkens

Hieronder een link waar je de film kan bekijken en downloaden.

FILMPJE JOEP EN RITA

Als het filmpje niet soepel afspeelt dan kan je het beter eerst downloaden op je computer en dan pas afspelen met bijvoorbeeld het gratis programma VLC, zie link hieronder.

VLC downloaden

Kerstspecial over, “De Dood”, Nieuwsuur.

Kerstspecial over, “De Dood”, Nieuwsuur.

Vijf dagen draaien in heel het land. Samen met Hans Kema strak voordat ik afreisde naar Sint Maarten. Twee dagen lang door de sneeuw gereden en ook in de sneeuw gedraaid en dat leverde prachtige beelden op.

Een special van twintig minuten en tien sprekers dat kan alleen nog maar rond de kerstdagen want dat is een nieuws-luwe periode. Tien interviews met verschillende mensen op verschillende plekken. Waar je terecht komt weet je nooit van te voren. De ene keer zit je in een prachtige kamer met heel veel ruimte, en bij iemand anders zit je in een vergaderzaaltje en heb je alleen maar de beschikking over een witte muur.

Zolang ik het maar donker kan maken, om het vervolgens zelf weer uit te lichten, ben ik al blij. Maar helaas lukt dat niet overal. Een huiskamer met witte gordijnen, overdag, dat blijft altijd licht. Of een kamer met aan één kant tien meter raam, dat krijg je niet donker als er geen goeie gordijnen of rolluiken zijn.

 

Mijn streven is altijd om bij alle interviews toch een zelfde sfeer te creëren. Ik hou van veel contrast. Dus veel donker plekke in het shot. Prachtig vind ik dat. Op de ene plek lukte dat beter dan op de andere, maar toch ben ik heel blij met het resultaat. Sterker nog, deze repo hoort in mijn top vijf thuis van het afgelopen jaar. En behalve de shots, waren alle interviews ook heerlijk om naar te luisteren.

Bedankt Hans!

Bekijk de repo hier.

 

 

Mooi licht op de grachten van Amsterdam, Nieuwsuur

Mooi licht op de grachten van Amsterdam, Nieuwsuur

Het Amsterdam light festival is weer van start gegaan. Ik heb ze allemaal vanaf de boot gezien en dit jaar zelf met uitleg van de directeur van dit festival.

Een rode lichtlijn van ruim zes kilometer loopt door Amsterdam. Het is een kunstwerk van Ai Weiwei voor het Amsterdam Light Festival.

De boot waarop we zaten en waarmee we de lijn volgde heet de “André Hazes”. We waren met maar vijf man aan boord terwijl er eten en drinken was voor twintig man en dan kreeg ik voor dat uitje nog betaald ook.  Hoeveel mazzel kan je soms hebben.

Ik heb ook nog een aantal shots gemaakt en wat interviews gedraaid. De schitterend mooie softbox van de #engcompany kwam zoals altijd weer goed van pas!

vanavond te zien in Nieuwsuur om 22 uur op NPO2

Op reis door het land van Trump!

Op reis door het land van Trump!

Ik heb een geweldige reis gemaakt voor Nieuwsuur. Samen met Eelco ben ik gestart aan de west kust van de VS in Seattle, om vervolgens door te reizen met de trein, de auto en het vliegtuig naar Minneapolis in het oosten van de VS.

Klaar voor vertrek.

Na een vlucht van tien uur en met een tijdsverschil van negen uur, kom je om 11.51 uur in de ochtend aan in Seattle als je om 10.20 uur in de ochtend vanuit Amsterdam vertrekt. Dus dat is gunstig want dan kan je direct aan de slag. Huurauto ophalen, koffers achterin en rijden maar. We kwamen door de strakke planning precies op tijd aan bij afspraak één van drie. Als je dan in de avond in je bed ploft dan ben je al bijna 24 uur wakker. Je valt als een blok in slaap en wordt dan altijd midden in de nacht wakker.
“Hoe laat zou het zijn”, vraag ik me dan altijd af.

Op dat soort momenten vind ik het leuk om met mezelf te gokken hoe laat het is voordat ik ga checken. Je wordt door het tijdsverschil heel vroeg wakker. Ik was super moe toen ik ging slapen dus ik gokte dat het 04.30 in de ochtend was. Ik grabbelde mijn IPhone van het nachtkastje en het was 01.30 uur. Half elf in Nederland maar in Seattle dus nog erg vroeg.
Dat is ook meteen het fijne van reizen naar de VS. Je kan super lang uitslapen terwijl je toch heel vroeg opstaat. Als je om 7 uur gaat ontbijten dan zet ik de wekker op 06.30 uur. In Nederland vind ik dat vroeg. In het westen van de VS betekent dit dat je tot 15.30 uur, Nederlandse tijd, in je bed ligt te liggen. Super uitslapen dus. Daar staat dan wel tegenover dat het om 6 uur in de avond eigenlijk al 3 uur in de nacht is…..

Uitzicht uit trein net na vertrek Seattle.

Op dag twee zijn we rond een uur of 4 in de middag op de trein gestapt. Treintechnisch lopen ze in de VS nog ver achter. De stationnetjes zien eruit zoals in een western, en de treinen komen op mij ook ouderwets over. Geen stoom of stroom, maar diesel is de brandstof voor deze treinen. Gemiddeld gaat het met een gangetje van 50 km/u. Deed me denken aan de treinen in India 20 jaar geleden. Over het algemeen ligt er een enkel spoor. Bijna lachwekkend. Dus regelmatig moet er gewacht worden, op een stukje dubbel spoor, tot de trein van de andere kant voorbij is. Bij een station sta je soms een half uur stil omdat ze moeten tanken.
Passagiers op deze trein gaan mee voor de leuke ervaring en niet omdat je efficient reist. Het is een hele belevenis en je kan lekker kijken naar het landschap en andere passagiers.Vliegen is goedkoper en honderd keer sneller.

De trein gaat langzaam, je bent per definitie lang onderweg dus moest er ook geslapen worden. We hadden allebei een eigen coupeetje met daarin een bank die kon worden omgetoverd in een bed. Als je in de avond gaat slapen in dat bed, en je rolt door het gewiebel van de trein wat heen en weer, dan ben je, in combinatie met de jet lag, om middernacht alweer wakker. Het is dan 9 uur in ochtend in Nederland. De eerst overnachting in de trein viel daarom een beetje tegen.

Tussenstop.

Om 6 uur in de ochtend alweer uit de veren. Ontbijten in de restauratiewagon en om 07.30 stapten we uit de trein. De mensen die wij wilden spreken woonden niet direct naast het station. Dat zou in Nederland ook zo zijn. Niet vreemd als je in Nederland nog 20 km moet rijden om van het station bij iemand zijn huis te komen. In de VS is dat ook zo. Maar er is minder spoor en dus wonen mensen gemiddeld wat verder weg. Onze eerst afspraak was 600 km verderop. Dat is normaal in de VS. Gelukkig vind ik autorijden leuk en we reden door een schitterend mooi landschap. Heuvels, bergen met sneeuw, ellen lange wegenen en veel gele warme kleuren door het droge gras. Verderop was het weer groen en koeler.

STOP

We kwamen aan bij een boer. Hij had 500 koeien. Die liepen op twee dagen afstand te grazen in de bergen. Dus was er voor ons geen koe te zien. De man had wel een verhaal. Hij was niet blij met Trump. De vervuiling zou gaan toenemen en daar was hij als mens en boer niet blij mee. De man die we later spraken, een paar honderd kilometer verderop, was juist helemaal voor het open laten van de mijnen. Logisch ook want hij leefde in een mijnengebied. Iedereen was financieel afhankelijk van deze mijnen. De meeste mensen kiezen voor zichzelf, niet vreemd dan ook dat ze zich hier helemaal geen zorgen maken over een stijgende zeespiegel duizenden kilometers.

Uitzicht door deurraam.

Een sprongetje in de tijd brengt me bij het moment dat we weer in de trein zitten. Er wordt iets omgeroepen over een “derailment”. Ontsporing dus. Het gaat om een trein vlak voor ons. We moeten even wachten op een station. Hoe lang zou het gaan duren. Een kwartiertje of een half uur?
Maar ja, als er echt een trein voor ons is ontspoort dan duurt dat nog veel langer, bedacht ik. Ik voeg aan de conducteur of dit vaak voorkwam. “Bijna nooit”, zei hij.
Om een lang verhaal kort te maken. Er waren 47 wagons ontspoort. Ze lagen als een berg op elkaar.
Het was avond toen we het hoorden. Overleggen met Nederland kon niet want daar was het midden in de nacht. Dus zelf een hotel gezocht en twee tickets geboekt om de volgende ochtend om zes uur door te vliegen naar Minneapolis. Ook daar hebben we weer een auto gehuurd en hebben we bijna 1000 km gereden door weer een groen en veel vochtiger landschap.

Terwijl ik dit tik rijd ik over de Polderbaan richting gate! Tijd om naar huis te gaan.
Bedankt Eelco, bedankt Nieuwsuur, het was weer een schitterende reis!

Klik hier om te kijken.