Dennis

Maandag.
Zo’n Hercules C-130H-30 maakt een hoop geluid van binnen. We hebben allemaal oordopjes in en het is koud. Gelukkig heb ik mijn Teva’s vanmorgen ingeruild voor Meindles dus koude voeten heb ik niet.
We hebben flink wat bagage mee. Samen met de bagage van de collega’s is onze bagage vanmorgen op een grote pallet vastgebonden en zo de Hercules ingereden. Voor vertrek eerst nog een korte briefing van defensie. We gaan allemaal op eigen risico en moeten alles zelf regelen. Maar in het geval van nood kunnen we toch altijd een beroep doen op het leger. We hebben een noodnummer gekregen dat we altijd kunnen bellen als we ze nodig hebben.
Gisteren hebben we een oproep gedaan voor een slaapplaats op Facebook in een groep waar duizenden eilandbewoners met elkaar communiceren over de ramp. Er worden veel oproepen gedaan omdat mensen opzoek zijn naar vrienden of familie die kwijt zijn. Naar aanleiding van onze oproep ontstaat er een heftige discussie. Wij, de pers, zouden vooral een negatief beeld, willen, afschilderen van Sint Maarten. Zoals de berichtgeving over het plunderen. Deze beelden kwamen al heel snel op tv terecht omdat het zo ongeveer de enige beelden waren die van het eiland afkwamen. Niet gedraaid door de pers maar door passanten die deze beelden vervolgens openbaar maakten. Ik ben zelf nog nooit op Sint Maarten geweest. Wij hebben al een week geen tv meer kunnen kijken dus ik weet zeker dat wij er helemaal blanco instappen. Er zijn veel veel positieve reacties op onze oproep en we krijgen allerlei plekken aangeboden om te overnachten.

Sint Maarten, Dinsdagochtend, 10.00 uur
We zitten in een hotel. Het gros van de kamers heeft geen ramen meer, zijn helemaal nat en het meubilair ligt overal. De kamer waar ik in zit is intact. Soms stroom, geen airco en geen water.

Gisteren na aankomst, nadat we een hotel gevonden hadden, zijn we gaan rijden. We hebben een hele vriendelijk eilandbewoner gevonden die ons rondrijdt samen met zijn vrouw. Alles is hier kapot. Schepen zijn uit de zee gewaaid en liggen op land. De bergen die vorige week nog groen waren zijn grijs geworden omdat alle bladeren en bomen zijn weggewaaid. Huizen zijn of helemaal verdwenen of heel zwaar beschadigd. Mensen zijn alles kwijt. Het is verschrikkelijk wat hier gebeurd is.

Ik ben ook bij de aardbeving in Haïti geweest. Het viel me daar op dat geen van de locals een poot uit stak en alleen maar liep te klagen dat er te weinig hulp was. Hoe anders is het hier. Overal zijn mensen aan het opruimen. Redden wat er nog te redden is. Het is bizar, maar heel veel mensen zijn optimistisch en bovendien zijn ze allemaal erg aardig en vriendelijk.
Vanavond is ons eerste item vanuit Sint Maarten te zien bij Nieuwsuur. Kijken dus!!!!!
PS. Foto volgen later.

1. Zondagavond, Curacao.

Het verlossende woord is eruit. Maandag gaan we mee met een militair toestel naar Sint Maarten. Het lijkt erop dat niet alleen wij maar alle andere collega’s van de pers ook morgen vertrekken. Morgenochtend een laatste douche….

Wij weten niets meer en niets minder dan anderen. Huizen zijn verwoest, hotels weggevaagd en er is geen water, eten en elektriciteit op het eiland. Een hotelletje boeken via TripAdvisor is er niet bij.

We hebben de afgelopen dagen alle hotels gemaild op het eiland voor een slaapplek en niemand heeft geantwoord. We hebben gebeld en het bleef stil. Via via zijn we met iemand in contact gekomen die we via via kennen en die ons de komende dagen wil rondrijden en helpen zoeken naar een slaapplek. Zij pikken ons, in principe, morgen op. We hebben 60 liter water bij ons, veel koeken, crackers, worstjes. Flessen muggenspul, zonnebrand, zaklampen, batterijen en toiletrollen.

Ik ben benieuwd waar we morgen slapen en of we een plek vinden met een aggregaat zodat we de accu’s kunnen laden, kunnen monteren en beelden kunnen doorsturen. We kunnen alleen maar communiceren met een satelliettelefoon, de beelden doorsturen, of live gaan, via de BGAN (satellietschoteltje). Kortom, er is nog veel onzeker.
Tot snel….

update. We gaan nu

.

Vanmorgen om 07.00 uur de taxi voor de deur. Ik til drie zware koffers naar beneden en de camera. Suus en Yme zwaaien me uit vanaf het balkon. Wanneer ik weer thuis kom kan ik Yme niet vertellen. Ik ga op pad met Rudy, verslag, en Lorenzo, de trainee die toevallig uit Sint Maarten komt en ons gaat helpen ter plekke. We hebben een satelliet schoteltje (BGAN) mee, laders, snoeren, microfoons, regenkleding, montagelaptops, zaklantaarns en mijn zwembroek. Ik ben er vannacht nog uit geweest om de BGAN te checken, de batterij wil maar niet laden, waarschijnlijk defect. Op Schiphol staat er iemand klaar met een nieuwe accu. Nu maar hopen dat alles gaat werken want ik heb het niet kunnen testen.

Straks op Curacao slapen we in een hotel bij het vliegveld. Hopen dat we morgen met een vliegtuig mee kunnen naar Sint Maarten. Als dat lukt dan kunnen we waarschijnlijk nog steeds niets maken voor zaterdagavond want dat is door het tijdsverschil bijna onmogelijk. Als Nieuwsuur om 22.00 uur uitzendt dan is het op Sint Maarten pas 1400 uur. Om daarvoor nog te vliegen, iets te draaien én te monteren én via de satelliet door te zetten is onmogelijk.

Ik ben benieuwd waar we morgen slapen én of we stroom hebben om de accu’s te laden.

Zaterdagochtend, 9 september Gisteravond hebben we gedraaid  bij de landing van een transportvliegtuig met hulpgoederen. Daar hoorden we dat we op z’n vroegst na Jose, zondag, mee kunnen richting Sint Maarten nadat de landingsbaan vrij is gemaakt van puin. Niets is zeker. Wanneer we echt gaan blijft onduidelijk.

Het regent hier zachtjes, het is warm en heel vochtig. Voor het geval iemand denkt dat we vakantie aan het vieren zijn, helaas, ook dat is dus niet het geval.

Op mijn eerste werkdag voor de ENG Company viel ik direct alweer met mijn neus in de boter! Samen met Annephine van Uchelen (redacteur nieuwsuur) en Axel Rüger (directeur van Gogh museum) ben ik op pad geweest in Parijs.

We zijn naar een aantal plekken in Parijs geweest die een belangrijke rol spelen bij de tentoonstelling die binnenkort van start gaat in het van Gogh museum, “Nederlanders in Parijs 1789-1914”. Al eeuwen is de lichtstad, Parijs, een bron van inspiratie. In de 19de eeuw trok de stad kunstenaars aan uit heel Europa. De tentoonstelling met werken van Van Spaendonck, Jongkind, Van Gogh, Van Dongen, Mondriaan laat de Franse hoofdstad zien door de ogen van acht Nederlandse kunstenaars. Axel weet, als directeur,  van de hoed en de rand en hij heeft ons als gids op sleeptouw genomen door Parijs. We hebben plekken gezien en dingen gehoord die weer helemaal nieuw voor ons waren! Binnenkort in Nieuwsuur!

Heen en terug met de Thalys, tientallen km’s gelopen door Parijs en nu weer thuis. Het waren weer twee bijzonder dagen!

Vanaf begin september is de vakantie klaar en ben ik weer volop beschikbaar!!!

Onlangs  heb ik met Gert een aantal bijzondere interviews gedraaid met Gülenisten die alleen onherkenbaar in beeld wilden. Dus ik heb de “trukendoos” weer opengetrokken!

In een feestzaaltje bij een restaurant waar ik vaak kom hebben we de drie interviews opgenomen. De twee heren in pikzwart silhouet met blauwe, mijn favoriete kleur, achtergrond. De dame haar handen waren in beeld met op de achtergrond de schaduw van haar hoofd op de muur. Ik ben zelf heel blij met het eindresultaat.

ps. De welherkenbare interviews zijn door iemand anders gedraaid.

Het hele item vind je hier

Mijn zoontje, Yme, zit nu in groep drie. Als vader van Yme vertrouw ik blind op de juf (Liset) van mijn zoon van zes. Wat de juf zegt is waar. Ik neem alles van haar aan en vertrouw  haar blind op haar bruine ogen.

Maar hoe waardeloos zijn dan de verhalen dat leraren in het basisonderwijs, net zoals ik, worden onderbetaald? Mannen gaan niet meer op een lagere school werken omdat het meer als een bijbaantje wordt gezien voor de vrouw die al een partner heeft met een goed betaalde baan. Daarom gaan onderwijzers na hun opleiding al snel liever in het voortgezet onderwijs werken dan in het basisonderwijs omdat de beloning daar hoger is.

Linda de Groot en ik zijn na geweldig speurwerk van Yvonne Roerdink, in contact gekomen met juf Marga. Zij werkt op een basisschool in Amsterdam zuid-oost. Een vrouw die alles voor haar leerlingen over heeft, veel meer tijd in haar werk stopt dan ze betaald krijgt, matig beloond wordt en daardoor niet goed kan rondkomen.

Vanavond een bijzonder repo in Nieuwsuur over deze super juf die aankomende dinsdag haar leerlingen  een uurtje later verwelkomt vanwege de leraren actie die dag!